Een beetje multinational heeft honderden tot soms zelfs duizenden businessapplicaties. Rationalisatie daarvan is belangrijk. Maar nog belangrijker zijn de strategische keuzen voor integratie. Het is een illusie dat grote bedrijven ooit een overzichtelijk applicatielandschap hebben – fusies en overnames houden nooit op. Wie omtrent integratie blijft vasthouden aan harde koppelingen en point solutions zal merken dat integratie tot nieuwe legacy verwordt. Integratie is geen technologievraagstuk, maar het domein van architectuur. Dat is mooi, want menig bedrijf heeft tegenwoordig een klein leger aan IT-architecten. Maar dit zijn vaak huiskamergeleerden en te weinig digitale cartografen met gedegen kennis over procesketens in 'het wild' en onvoldoende mandaat.

Waar moet het bedrijf naartoe? Wat wordt het verdienmodel? Welke rol speelt data dan in processen? Een IT-architect moet uitzoomen. Grote bedrijven zijn een verzameling van businessunits, landenorganisaties en andere resultaatverantwoordelijke eenheden. Dit blijkt daar vaak de meest effectieve manier van aansturen. Wanneer er een financiële holding bovenstaat is de digitale samenhang veelal beperkt tot consolidatie en andere financiële processen. Maar wanneer er sprake is van een managementholding is er meer samenhang. Procesketens als order to cash of forecast to delivery houden niet op bij de grenzen van businessunits. Dit geldt ook voor klantgerichte processen wanneer meerdere divisies of businessunits voor dezelfde klanten werken met elk een ander productportfolio. Een van de belangrijkste competenties wordt dan enterprise architecture.

De trend van applicatierationalisatie is belangrijk om overlap van gelijkwaardige functionaliteit te voorkomen. Maar omdat bedrijven steeds meer applicaties als diensten gaan afnemen zullen die in aantal eerder stijgen dan dalen. Tussen al die systemen (van klassieke client-server tot SaaS) zal steeds meer gegevensuitwisseling moeten plaatsvinden. Juist met integratie kunnen bedrijven het zichzelf heel moeilijk maken. Harde 1-op-1 koppelingen worden ondoenlijk tenzij het gaat om transactiesystemen. Het grootste deel van integratie gaat niet om transactiedata, maar om referentiedata. Dit zijn karakteristieken zoals productgegevens, orderinformatie en actuele klantprofielen, die vaak in tientallen systemen zitten. Het verkrijgen van een enkelvoudige kijk op referentiedata door de gehele onderneming wordt steeds belangrijker, maar is ook moeilijker geworden door de vele fusies en het decennia lang decentraal automatiseren. Master data management (MDM) zorgt ervoor dat niet op meerdere plaatsen binnen een onderneming dezelfde referentiedata wordt vastgelegd. Een voorbeeld van het ontbreken van MDM is een klant die bij een verzekeraar polissen heeft lopen en wordt benaderd als prospect. Afdelingen werken soms compleet langs elkaar heen. Dat kan anders wanneer actuele data uit elk systeem beschikbaar is voor een ander systeem. De data tussen zendende en ontvangende partijen wordt dan uitgewisseld via een enterprise service bus. Dit alles gaat zonder harde koppelingen tussen de systemen aangezien de berichtenuitwisseling wordt vertaald en geüniformeerd.

Bedrijven moeten de komende jaren gericht investeren in integratie omdat een opgeschoond applicatielandschap een doel is dat steeds wordt achterhaald door de werkelijkheid. Er zijn investeringen in IT waarvoor je een keiharde businesscase kunt maken, en er zijn investeringen die je gewoon moet doen als je een visie hebt en weet waar je heen moet als onderneming. Bij integratie en dus architectuur gaat het om het laatste! Wie nu alles blijft afrekenen op een ROI van twaalf maanden zal over enkele jaren – wanneer de economie weer op volle toeren draait – constateren dat integratie de achilleshiel is.